เพื่อน
ถ้าจะให้นับว่าสิ่งใด ‘สำคัญ’ ที่สุดสำหรับชีวิตสั้นๆในแผ่นดินโลกของฉัน ฉันเองพบและยอมรับว่า เพื่อน คือสิ่งสำคัญลำดับต้นๆของฉันเลยทีเดียว ฉันไม่รู้ว่าตนเองจะดำรงชีวิตอย่างมีความสุขได้อย่างไรหากปราศจาก...
เพื่อน…
เพราะเขาคือคนที่ยืนอยู่เคียงข้างฉัน แม้ในวันที่ฉันล้มเหลว เขาเอื้อมมือมาหาฉันด้วยความเข้าใจ แม้ว่าฉันได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาดและโง่เขลาลงไปอย่างไม่น่าให้อภัยก็ตาม! เขาคือคนที่มักจะพูดกับฉันเสมอว่า “ไม่เป็นไร เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ”
เขานั่งนิ่งๆอยู่ใกล้ เมื่อฉันต้องตรมตรอมใจจนไม่มีอะไรจะพูด เขาช่วยเช็ดน้ำตาเมื่อวันที่ฉันร้องไห้และร้องไห้ไปกับฉันด้วย... เราหัวเราะด้วยกันในวันที่ใจเบิกบาน เขาคือคนที่ ‘พร้อมเสมอ’ และ ‘ให้เสมอ’ โดยไม่หวังว่าจะได้สิ่งใดๆเป็นการตอบแทน....
จะให้ฉันบรรยายอะไรได้มากกว่านี้อีกเล่า กระดาษเพียงหน้าเดียวหรือจะสามารถบอกเล่าถึง “เพื่อน” ผู้ที่ได้ให้มากกว่าที่ฉันควรจะได้จากเขา เพราะเขา…ฉันจึง “มีวันนี้ได้” เขาคือผู้ที่ทำให้ชีวิตในโลกนี้ ซึ่งแม้ว่าจะเพียงไม่กี่สิบปี แต่กลับมีคุณค่าเหมือนกับว่าเป็นนิรันดร์กาล... ขอบคุณนะ เพื่อนที่แสนดี... “ขอบคุณพระเยซู”
ฉันได้ค้นพบเคล็ดลับของการมี เพื่อนดี อย่างนี้ว่า เพื่อนเปรียบเสมือนต้นไม้ที่ฉันเอามาปลูกไว้ที่ในสวนของฉันเอง ต้องหมั่นพรวนดิน รดน้ำ ทนุถนอมและระแวดระวังให้พ้นจากศัตรูพืชทั้งหลาย วันแล้ววันเล่าที่ต้องเอาใจใส่ดูแล บาง ครั้งต้องทนุถนอม บางครั้งต้องลิดเล็มใบที่เสียๆออกไป และเมื่อต้นไม้นั้นเติบใหญ่ ฉันก็จะได้เริ่มอาศัยใบบังของต้นไม้นั้นในวันที่มีแดดร้อนแรง และ ‘ผล’ ของต้นไม้นั้นเป็นอาหารที่เลี้ยงทั้งตัวฉันและครอบครัว
‘เพื่อนที่ดี’ นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ไม่ใช่เกิดขึ้นในพริบ ตา แต่ว่าจะเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน หากคุณพร้อมที่จะลงทุนและลงแรง “จงให้ความเป็นเพื่อนต่อผู้อื่นแล้วคุณจะพบว่าสักวันหนึ่ง เขาจะยื่นความเป็นเพื่อนที่ดีอย่างนี้กลับมาให้คุณ” พระเยซูคริสตเจ้าได้ทรงทำแล้ว และพระองค์ก็ได้เพื่อนมากมายที่พร้อมจะตายเพื่อพระนามของพระองค์!
เสียงผู้คนโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง “ตรึงเขาเสีย ตรึงเขาเสีย” คนเหล่านี้โกรธเคืองพระองค์ด้วยเรื่องอะไร ในเมื่อในพระองค์ไม่มีความผิด...
เมื่อเขาเยาะเย้ยพระองค์ว่า “เจ้ากษัตริย์ของพวกยิว ทายซิว่าใครตบเจ้า” เขาจ้างคนถ่อยให้ปรักปรำพระองค์ และทำกับพระองค์เหมือนอย่างนักโทษ เมื่อถูกซัก พระองค์ไม่ทรงตอบ... ทรงนิ่ง..เหมือนแกะที่จะถูกนำเอาไปฆ่า...
โอ..พระผู้ไถ่ของข้าพระองค์... หนามสานได้สวมลงบนพระเศียร พระโลหิตประเสริฐหลั่งไหล.. น้ำลายของคนบาปเลอะหน้าของพระองค์... ทั้งๆที่ไม่ทรงมีผิดเลยแม้แต่น้อย
......................
เพราะบาปของข้าฯ พระผู้ช่วยตายที่ไม้กางเขน... เพราะบาปของข้า พระองค์ไม่ทรงปริปากกล่าวโทษข้าฯเลยแม้แต่คำเดียว... สายพระเนตรที่ทั้งเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียและเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่เงาของการฝืนใจ...ทรงยอมให้เขาตรึงเพื่อไถ่ข้าฯให้เป็นไท... เมื่อมองไปที่กางเขน.... ที่นั่น ข้าฯจึงเห็น พระเยซู เพื่อนผู้ยอมตายเพื่อเพื่อนจะได้ชีวิตนิรันดร์!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น